‘Assen hoort bij de CS-Riders’

21 juni 12:50

Even een dag je zorgen vergeten. Niet hoeven denken aan alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd of je nog te wachten staat. Gewoon samen met je familie genieten. Dat is het doel van de CS-Riders. Met behulp van een ‘ride-out’ geeft de stichting zieke of gepeste kinderen een onvergetelijke dag.

Tekst: Jolien Bennema

Foto’s: Maurice Vos

Aan de muur in hun clubhuis aan de Stationsstraat in Assen is een bijzondere collectie foto’s te zien: beelden van gevallen rijders en inmiddels overleden kinderen. Sinds de ‘open honk’ begin juni hangt er ook de foto van Marley, het meisje met het ‘roze, gebreide mutsje’. Het mutsje waarmee ze bekend staat onder de ‘riders’ is door haar familie aan de stichting gegeven. Het heeft een mooie plek gekregen, onafscheidelijk van haar foto.

Tijdens de ‘open honk’ waren haar ouders er ook. Ze draaiden er een bardienst. Eerder al zamelden ze geld in voor de stichting. Het zegt iets over de dankbaarheid van familieleden na een ride-out. De slotrit van het seizoen was vorig jaar al gepland, toen er nog een verzoek binnenkwam: een jong meisje uit Groningen zou graag nog eens met de riders een toertocht willen maken. Ze had kanker en niet lang meer te leven. “Wat moet je dan?”, vraagt voorzitter Erik Halmingh zich nogmaals hardop af. “De slotrit is normaal niet voor kinderen, maar dat hebben we nu wel gedaan. Als je dit soort verzoeken krijgt, moet je het gewoon regelen.”

Het meisje met het roze, gebreide mutsje – Marley – kreeg haar zo gewenste toertocht. Nog geen twee maanden later volgde er nog één: haar uitvaartrit. Vanaf haar huis naar de kerk en daarna naar het crematorium. “Een hele bijzondere rit die ontzettend veel indruk heeft gemaakt”, kijkt de voorzitter terug. “Dan houden zelfs de meest stoere bikers het niet droog”, vertelt hij verder, nog steeds aangeslagen. “Door de muur blijven we haar en vele anderen herinneren.”

CS-Riders is een stichting die motorrijders en trikers (motoren met drie wielen) vertegenwoordigt. In Noord-Nederland organiseert zij verschillende ride-outs: toertochten voor zieke of gepeste kinderen, kinderen met een moeilijke thuissituatie of die om een andere reden in het zonnetje gezet worden. “Heel dankbaar werk. Het zorgt voor zelfvertrouwen bij de kinderen. Ze weten dat er een groep is die voor ze klaarstaat.”

De stichting werkt daarom ook met ambassadeurs. Deze ambassadeurs behoren tot de vastere kern ‘riders’ en ondersteunen het bestuur. Daarnaast onderhouden ze contacten met (oud-)deelnemers. Mochten kinderen na een ride-out behoefte hebben aan een luisterend oor, dan kunnen zij bij hen terecht.

Hoewel de rijders overal vandaan komen, vormt Assen de thuisbasis. In de stad van de motorsport is hun thuishonk te vinden. Geen clubhuis en er wordt ook niet gesproken over leden. Want, hoewel ze er misschien met hun motoren en kleding uitzien als een motorclub, zijn ze dat niet. “Iedereen is welkom. Je achtergrond, beroep of geloof maken ons niets uit. Als je er die dag bent voor het kind, ben je een CS-Rider.”

Eén ding hebben alle rijders gemeen. Ze zijn zoals het motto van de stichting ‘niet te groot om te bukken voor een kind’. “Daar draait het om: het kind”, benadrukt de voorzitter. Om de tochten gratis aan te kunnen bieden, betalen de riders zelf hun ritten. “Denk aan een volle tank, onderhoud van de motor, maar ook aan een vrije dag.” Van donaties worden er onder meer cadeautjes gekocht voor de kinderen en een hapje en een drankje voor onderweg.

Gemiddeld doen er zo’n dertig motoren en verschillende trikers mee aan een tocht. Wat begint bij één tocht, eindigt vaak in jarenlange deelname. Zo ging het ook bij de voorzitter zelf. “Ik zag op Facebook een oproep voor een ride-out voor een lichamelijk gehandicapte jongen in Assen. De oproep sprak me aan. Via de tocht kwam ik in aanraking met CS-Riders en nu ben ik voorzitter. Het is snel gegaan”, lacht Halmingh.

Doordat de stichting afhankelijk is van donaties en vrijwilligers, is het soms lastig om alles rond te krijgen. De zoektocht naar riders en donateurs gaat dan ook altijd door. “We zouden ieder weekend wel een rit kunnen rijden, maar dat wil gewoon niet. In het seizoen houden we het daarom op twee tot drie ritten per maand.” Nog bijna iedere week dus, erkent ook Halmingh. “Je kunt een kind niet weigeren.”

Tijdens de tochten worden er bijzondere banden opgebouwd, vooral tussen rijder en bijrijder. Veel kinderen keren dan ook terug en bezoeken de riders bijvoorbeeld tijdens een ‘open honk’, een soort open dag. “Je blijft voor ze klaar staan. Het is mooi dat we ze op zo’n dag kunnen helpen om hun zorgen te vergeten. Even nergens aan denken. Dat geldt voor het hele gezin. Vaak wordt ook het hele gezin ergens mee belast, dus die vergeten we niet. Zo gaan broertjes en zusjes ook mee tijdens de rit. Samen genieten. Daar doen we het voor.”

Meer informatie over CS-Riders is te vinden op www.cs-riders.nl

TT Nightride
De CS-Riders zijn ook te zien tijdens de TT Nightride op vrijdagavond 29 juni. Die avond klinkt weer het ronkende geluid van zo’n duizend motoren door het centrum van Assen. De route van de TT Nightride gaat langs en door het stadscentrum en trekt altijd veel publiek. Een mooie mogelijkheid voor de stichting om te werken aan hun naamsbekendheid. “Assen is onze thuisbasis. Assen hoort bij de CS-Riders. Tijdens de TT Nightride kunnen we laten zien wie we zijn en wat we doen”, legt voorzitter Erik Halmingh uit. “Vorig jaar waren we met zo’n vijftig rijders. Dit jaar hopen we op nog meer.”