Met je cowboyhoed!

20 augustus 13:23
Columniste Annemarie is moeder van één en partner van geen. Ze is probleemloos dyslectisch, houdt van lezen en schrijven, en gaat regelmatig uit in Assen. Annemarie bedenkt, beschouwt en beleeft haar eigen wondere werkelijkheid…
 
Samen met Robert Jan (RJ), een van mijn liefste vriendjes, zit ik op het terras bij Manolitos in Assen. We drinken een heerlijke cocktail, zoals alleen Mano die kan maken. De zon schijnt, de terrassen gevuld en het leven is goed als Assenaar.
RJ en ik hebben heel wat bij te kletsen. We we zien elkaar wat minder de laatste tijd. We hebben het allebei druk. Ik om überhaupt het leven, door de chaos heen, een beetje in goede banen te leiden. RJ voornamelijk met zijn nieuwe band waar hij sinds een paar maanden in speelt. Ik heb ze nog niet live gezien, alleen nog maar gehoord. Daarnaast zie ik de hele tijd foto’s voorbijkomen van RJ in verschillende poses met een cowboyhoed op. Hier en daar een zwoele blik in de camera werpen. Wel met kleren aan trouwens, voor het geval mensen nu een totaal ander beeld krijgen van RJ met alléén maar een cowboyhoed op. Het beeld van een mannelijke, ‘naakte Douwe Bob op een paard’, terwijl ‘You can leave your hat on’ van Joe Cocker uit de speakers knalt mag je dus gauw weer vergeten, want het lijkt er geeneens op.
RJ’s nieuwe band heet Ramblin’ Boots en speelt countrymuziek en ze spelen op verschillende countryfestivals in Europa. Die cowboyhoed zal daar wel mee te maken hebben denk ik. Verwonderd vraag ik hem dan ook: ‘Hé, van alles dat je kon worden in het leven, waarom ben je het afgelopen jaar dan een cowboy geworden?’
RJ legt mij geduldig uit dat hij geen cowboy is geworden, maar dat hij countrymuziek speelt. Ik kijk hem aan en zeg dat ik echt niks met countrymuziek heb. RJ lacht mij recht in mijn gezicht uit en zegt: ‘Jij luistert al zolang ik jou ken naar Dolly Parton! Een van de grootste countryzangeressen van de wereld.’ Tja, denk ik, dat is ook zo. Ik hou van Dolly met haar stem, haar snik en haar aangesnoerde kleding met kittige cowboylaarzen eronder.
‘Daarbij’, zegt RJ, ‘heb je zelfs de hele serie Nashville uitgekeken.’ Oké oké, maar toch denk ik dat ik het stom vind met die cowboyhoeden en dat linedance gebeuren en dat ik je daarom niet nooit spreek. RJ moet lachen en zegt: ‘Als ik nu weer wat vaker bel en vertel over mijn leven, denk je dan dat je Ramblin’ Boots leuker gaat vinden?’ Ik denk dat hij gelijk heeft, maar ik weet het niet zeker. Gelukkig speelt de band zondag op het Preuvenement, dus ik ga het meemaken. En misschien, héél misschien, zet ik er zelfs een cowboyhoed bij op, want ach, van alles wat je kan worden in het leven is ‘cowboy op het Preuvenement’ zo gek nog niet! Beha!