Zomaar een dak…

19 augustus 11:03

Zo begint een lied van Huub Oosterhuis dat soms gezongen wordt aan het begin van de kerkdienst. Zomaar een dak boven wat hoofden. Bedoeld is het dak van de kerk. Wat de Jozefkerk betreft, het centrale kerkgebouw van onze stad, zit het wat dat dak betreft wel goed, mogen we aannemen na de ingrijpende verbouwing. Belangrijker is wat er onder dat dak en in het gebouw gebeurt. De liedregel van Oosterhuis klinkt een beetje alsof het niet zo veel voorstelt. Het is zomaar een dak en het zijn zo maar wat hoofden, lees: mensen. Het gaat verder met: muren van huid, ramen als ogen. Dichterlijke taal om duidelijk te maken dat alles aan het gebouw gestempeld wordt door de mensen die het bewonen en gebruiken. Zonder dat zou het niet meer dan een hoop stenen zijn. Huis dat een levend lichaam wordt, als wij er binnengaan, dicht Oosterhuis verder. Zo is het maar net. Als er geen mensen zijn die het kerkgebouw als ontmoetingsplaats en trefpunt benutten, om samen te zijn en te genieten van wat er geboden wordt, van kerkdienst tot concert tot expositie, dan mag het een monumentaal pand zijn, maar dan is de ziel eruit. Lege en ongebruikte panden zijn er helaas al genoeg in onze binnenstad. Gelukkig is de kerk een levend gebouw. Dankzij mensen.

Mooi Verhaal
De eerste jaren van ons project Zin-in-Zondag werden onze bijeenkomsten gehouden in de Zuiderkerk. Ik had daar wat aarzelingen bij. We mikken met ons project op belangstellenden die niet per se een kerkelijke binding hebben. Werpt zo’n markant kerkgebouw dan niet een onnodige drempel op? Zelf vond ik het altijd een wat somber gebouw. In mijn jeugd had ik te vaak in dergelijke typisch gereformeerde kerken gezeten om er een positief gevoel bij te hebben. Hoe persoonlijk zoiets is, en hoe dat verschilt, bleek uit de reacties van deelnemers die naar eigen zeggen ‘jarenlang geen kerkgebouw van binnen hadden gezien’ en verrukt waren van de bijzondere sfeer die het interieur van het gebouw opriep.
Na een aantal jaren lieten we het gebouw dan ook met een zekere spijt achter, toen de kerk werd verkocht en wij met Zin-in-Zondag naar een andere locatie moesten uitwijken. Nu zitten we alweer jaren in De Bron, ook een kerkgebouw, maar weer totaal anders…

Bert Altena, stadspredikant