Eitje

18 april 10:59

Met een ferme klap zette Christoffel Columbus zijn ei op tafel. Stevig genoeg om de onderkant te laten indeuken maar niet zo krachtig dat het ei zou breken. Hetei bleef keurig overeind staan. Het ei van Columbus was geboren.
Volgens de overlevering was de bekende ontdekkingsreiziger door zijn tafelgenoten uitgedaagd. Zij hadden beweerd dat hij weliswaar de ontdekker van een nieuw continent was, maar dat ieder ander dat ook had kunnen zijn. Waarop Columbus om een ei vroeg en aan zijn gezelschap vroeg, wie van hen dit ei rechtop kon laten staan zonder hulpmiddelen. Geen van de heren lukte dat, totdat Columbus het voordeed op de beschreven manier. Moraal van het verhaal: ook al lijkt het eenvoudig, je moet er maar opkomen. Er is altijd iemand nodig om het voor te doen…

De uitdrukking ‘het ei van Columbus’ voor een simpele maar elegante oplossing, hebben we er aan overgehouden. Tegenwoordig hoor je ook wel mensen zeggen ‘appeltje eitje’, als ze het hebben over een eenvoudige opdracht. Waar dat vandaan komt, weet ik niet. In de komende Paastijd zijn de eieren, al dan niet beschilderd of van chocolade, volop aanwezig. Wat het ei met het christelijke paasfeest te maken heeft? Een ei is symbool van nieuw leven. Het begint er allemaal mee, dat het kuiken uit het ei kruipt. Of moet je zeggen, dat het begint met de kip die het ei legt? De kip of het ei? Ook een klassieker.

Hoe je het ook bekijkt, het christelijke Paasfeest heeft ook te maken met een nieuw begin van leven. De boodschap is, dat het leven altijd sterker is dan de dood. Dat leven altijd opnieuw begint, ook al lijkt alles doods en onvruchtbaar. Ook al zie je het zelf niet meer zitten.

Vanuit de traditie hoort daar het verhaal bij, van een mens die dat belichaamde. Hij deed het als het ware als eerste voor, toen hij liet zien dat wie
gelooft in het leven zelfs de dood kan overwinnen. Er is altijd iemand nodig om het voor te doen…

Niet de kerk
Iedere vrijdagmiddag ben ik als stadspredikant in het Kerkelijk Informatie Punt Mooi Verhaal, in de VVV aan de Markstraat. Regelmatig komt er iemand langs, voor een kopje koffie of thee en een praatje. Soms waait er zomaar iemand aan, op bezoek voor een weekendje Assen, of om een andere reden.

Ik raak in gesprek met een oudere meneer. Hij is nieuwsgierig naar wie ik ben en wat ik daar doe. Als ik vertel dat ik van de kerk ben, begint hij te vertellen. Het is een verdrietige geschiedenis, over de pijn en de ergernis die hij in de kerk heeft opgelopen. De kerk, daar komt hij niet meer. Er is teveel gebeurd. Maar, zegt hij, en zijn stem wordt wat zwakker en zijn ogen worden wat vochtig, de figuur van Jezus spreekt mij nog s teeds aan.
Later als hij weg is, moet ik denken aan die bekende uitspraak: Jezus verkondigde het koninkrijk van God, maar wat er kwam was de kerk.

Wat zou het mooi zijn, als de kerk mensen niet in de weg zit, maar juist mensen op weg helpt. Zo zou het toch moeten zijn?